فصل نوزدهم از باب دوّم از مقاله سوّم در بيان فضيلت پيغمبر ما صلى اللّه عليه و آله و سلم از جميع انبيا - سلام اللّه عليهم - و بيان آنكه هر فضيلتى كه ثابت بوده براى هر پيغمبرى ثابت است براى آن حضرت با زيادتى اما فضل آن حضرت بر ساير انبيا على سبيل الاجمال ثابت است به ثبوت مرتبهء خاتميّت ، چنان كه دانسته شد . و اما استجماع آن حضرت مر فضايل ساير انبيا را ، على سبيل التفصيل « 1 » بيانش آن است كه جناب مقدس مرتضوى « 2 » - عليه السلام - فرموده و من نقل كنم مضمون آن را ، على سبيل الاختصار به نحوى كه مفيد مطلوب باشد ، بدون اخلالى به غرض ما در اين مقام . و آنچنان است كه : مروى شده از ابى الحسن موسى بن جعفر الكاظم - عليهما السلام - عن أبيه عن آبائه عن الحسين بن علي بن أبى طالب - عليهم السلام - كه يكى از احبار يهود شام كه تورات و انجيل و زبور و صحف انبيا - عليهم السلام - خوانده بود و عارف شده ، به دلايل ايشان ، جاء إلى مجلس كان فيه أصحاب رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم و فيهم علي بن أبي طالب - عليه السلام - و گفت : اى امّت محمّد شما نگذاشتيد براى هيچ پيغمبرى درجه ، و براى هيچ رسولى فضيلتى ، مگر آنكه انتحال آن براى پيغمبر خود كرديد ؟ ! « فهل تجيبوني عمّا أسألكم عنه » . پس قوم از عجز از جواب ترسيدند

--> ( 1 ) الف : الاختصار . ( 2 ) الف : رضوى .